دو- امادگی برای سفر

کار مهم بعدی که توی لیسته گرفتن ویزا است
امروز همش به ویزا صرف شد
اگه پاس ایرانی دارید که اولین دغدغه همون ویزا است ولی حتی اگه از اون ادمهای هستید که پاسپورت یه کشوری دستتونه که احتیاج به ویزای کشورهای کمی داره، بدونید که خوش بخت هستید! چون پول و زمانی که گرفتن هر ویزا لازم داره کلی در برنامه ریزی سفر تاثیر داره . من هم خوش بختم! اما با وجود خوش بخت بودن(!) کل قضیه ویزا را منتفی نمی کنه
اگه جوان هستید (هر کشوری یه تعریفی از جوان داره عموما زیر 30 سال . توی بعضی جاها تا 35 سال) این پست شاید به دردتون بخوره. شما با اون شهروندی کانادایی تون می توایند ویزای تفریحی -کاری بگیرید. یه جور قرارداد که بین خیلی از کشورها بسته شده و عملا اومده توافق کردن که به جوانهامون اجازه می دهیم که با پول کم سفر کنن . ساده اش اینکه شما می توایند این ویزا(ورکینگ هالیدی ویزا توی بیشتر کشورها اسمشه) را در کشور محل سکونتون بگیرید و بعد درکشوری که سفر می رید براتون حکم ویزای کار را ایفا می کنه. گرفتنش خیلی ساده است. (باز هم کشور به کشور فرق داره) باید یه عدد کمی پول در حسابتون، بلیط برگشت(یا میزان پولی که ثابت کنه از عهده خرید بلیط برگشت بر می ایین) و بیمه داشته باشین. بعضی کشورها یه کم مدارک بیشتری می خوان(مثلا هلند احتیاج به گواهی تولد صادر شده از محل تولد و تایید شده در کشور محل سکونتون داره. یعنی مثلا من باید از تهران یه گواهی می گرفتم که من متولد تهرانم و این را در کانادا رسمی اش می کردیم در یک دفتر ثبت رسمی. که خوب برای من خیلی وقت گیر بود و بی خیالش شدم) بعضی ها به همین سادگی است . بعضی ها پولی است بعضی ها حتی برای درخواست ویزا نباید پول بدهید(مثل فرانسه)
در کل اگه وقت دارید و اگه دلتون می خواد که مدت بیشتری در یه کشور بمونید این گزینه خوبی است، حتی اگه قصد کار نداشته باشید . چون که شما به عنوان یه کانادایی یا یه امریکایی فقط 90 روز می توانید توی یه کشورهای اروپایی بدون ویزا بمونید ولی اینجوری مدت اقامتتون هم تا6 ماه یا یه سال یا حتی دو سال(مثل انگلیس) تمدید می شه. اهان اخرین نکته هم که این ویزاها را فقط می توانید از کشور محل اقامتتون اقدام کنید. پس قبل از سفر بهش فکر کنید
من امروز ویزای ایتالیا گرفتم
کل ماجرای رفتن به کنسولگری هم باعث شد که بیشتر هیجان زده اقامتم در ایتالیا بشم. اصلا این ایتالیایی ها فکر کنم خیلی ریلکس و باحالن. اولش که توی اسانسور گیر کردیم، با اقای کاردار فرهنگی سفارت ایتالیا. بیشتر از یه ربع این اسنسور هی ما را می برد طبقه 13 می اورد طبقه اول. در باز نمی شد. یکی دوبار اول شوخی بود و خنده. بعدش هر دومون یه کم حول شدیم. گرم هم شده بود. دکمه زنگ خطر هم گویا کار نمی کرد. بعد اخرش توی یه طبقه موند . ما هم با مشت و لگد افتادیم یه جون در . بلکه یکی صدامون را بشنوه...... خلاصه کلش یه ربع بیشتر نبود ولی شروع خوبی بود برای تجربه ایتالیا. کنسولگری که دیگه اخرش بود. اون را باید در یه پست جدا بنویسم