اینجا تهران.
ساعت نه و جهل دقیقه.
توی محله خلوت ما صدای الله اکبرها کم کم بلند می شه.
روی پشت بام تاریک ایستاده ام . صدای همسایه ها بلند است . توی تاریکی ایستاده ام و گوش می دم. بی صدا. نمی تونم . نمی تونم داد بزنم و بگم الله اکبر. یادم نمی یاد خدا را هیچ قت به این نام و این هدف خونده باشم. نفس عمیق می کشم و اروم زمزمه می کنم الله اکبر..... بلند تر می شه صدام و بلند تر.... صدای همسایه از اون سو جوابم را می ده. صداهامون متحد می شه و نظم می گیره....
ساعت ده و پنجاه دقیقه است الان. کم کم صدا ها اروم می شه. و ما بقی سکوت همیشگی شب .
هجده ساله که در این محله زندگی کرده ایم. بجز معدودی بقیه را حتی به قیافه هم نمی شناسم. حالا در این تاریکی شنیدن و شرکت کردن در فریاد جمعی حس وابستگی و ارامش داره. دونستن اینکه دیگرانی در کنار تو زندگی می کنن که مشابه تو فکر می کنن.