از همه شب نگاهم تنها زوم شد و باقی موند روی یه فریم بسته پاها. اون دو تا حفت پایی که بی اعتنا به بقیه والس می رقصیدن و حتی در انتهای مستی هم اشنا بودن با حرکتها و رفت و برگشتهای اون دیگری.

از همه شب فکرم ختم می شه به تو ، توی لعنتی که انتخابت رفتنه و به همه رقصهایی که نرقصیده ایم......

خدا جان
بهم بگو ببینم اون بالا چه خبره این روزها
همه این بنده های خدا را ول کردی و چسبیدی به دل من؟
این همه ادم دارن این ور و اون ور دنیا زیر بمب و گرسنگی و... می میرن و.... اون وقت هر چی من فکر می کنم بیشت دو ثانیه بعد بر اورده می شه
نه خداییش
بین خودم و خودت
چیه توی این روزها که این طور فکر می کنم چهار دنگ حواست بهمه؟

امروز را یادم خواهد ماند
و همیشه بابت امروز شکرگزار خواهم بود
می خوام دوباره بپرم

شبهایی هستن که صبح نمی شن.
تا خود طلوع سپیدی با خودت و تاریکی و هزار فکر دست و پنجه نرم می کنی.
و قیافه ای که صبح توی اینه بهت زل می زنه از چنک برگشته مفلوکی است که حتی ترحمت را هم برنمی انگیزه.
شبهایی هستن که این روزها هی تکرار می شن.

رفتم خانه
تو نبودی
و نرگس ها گل داده بودن